ELF MINUTEN NNT

2010-02-23T05:19:00.000-08:00

Maandag 22 februari 2010

We zijn in de stadsschouwburg van Groningen. De montageweek is begonnen. Voor het eerst zien we het decor in zijn volle glorie. Het is indrukwekkend, maar wel even wennen na de intieme ruimte van de Machinefabriek.

De kostuums zijn nu ook zo goed als af. Aan weerskanten van het toneel staat over de volle breedte een kledingrek met alle kostuums in plastichoezen. De Frankensteintafels rijden als het goed is zonder een knoop te leggen in de bedrading van de bouwlampen. De hoerenkasten kunnen ook zonder al te veel haperingen naar voren rollen. Klapstuk is het tl-buizen plafond. Het hangt en het moet golven, maar dat gaat nu nog niet zoals het moet, niet op het juiste moment of niet snel genoeg op het juiste moment. Neemt niet weg dat het betoverend is dat de sfeer zo kan veranderen onder de kleur van de lampen, kil wanneer ze wit zijn, warm wanneer ze rood zijn. Het ligt voor de hand, maar het werkt. Andre is erbij en kijkt met trots naar zijn schepping. Deze eerste repetitie in de schouwburg blijft in de middag haken bij de beginscenes. Ze worden steeds herhaald om de cue's zuiver te krijgen, om de posities van de bartafels en de hoerenkasten te bepalen en om de techniek op een lijn te krijgen met de handelingen van de acteurs. Veel gaat nog mis. De kunst is om de stress geen vrij spel te geven.

Stars shining bright above you

Night breezes seem to whisper "i love you"

Birds singin' in the sycamore trees

Dream a little dream of me

Say nighty-night and kiss me

Just hold me tight and tell me you'll miss me

While I'm alone and blue as can be

Dream a little dream of me

Maria vergelijkt haar leven met een spagaat:

" ...één voet in een sprookje en één voet boven de afgrond".

's Avonds is er in de Machinefabriek een 'Dwarsdiep' gesprek over vrouwenhandel en prostitutie, georganiseerd door het Groninger Forum en het NNT, onder wie Rein Bish (links op de foto). Hanneke Boonstra, hoofdredacteur van de Universiteitskrant leidt het gesprek (midden op de foto). Naast Gonnie Lemckert, 'oma' van de Stichting Straatmadelief voor drugsprostitutees in Groningen (rechts op de foto) doen ook mee Marja ter Horst, coordinator bestrijding mensenhandel, Jan Smid, inspecteur vreemdelingenrecherche en ik zelf.

Peter Rehwinkel, burgemeester van Groningen, doet de aftrap in een tweegesprek met Hannke Boonstra. Nee, hij is geen voorstander van verplichte sluiting van de prostitutie tussen 4u en 8 u in de ochtend en ja, hij is er wel voor dat de prostitutie in de stad geconcentreerd wordt op één plek, in Nieuwstad. Rehwinkel is vanaf september 2009 burgemeester van Groningen. Hij heeft alle nachten goed geslapen behalve die nacht nadat hij met Gonnie Lemckert was wezen kijken op de tippelzone. Dat was verontrustend. Hoezeer hij gelijk heeft, bleek eerder toen Peter en Klara in een mini-performance uit Elf Minuten vertelden over de drugsprostitie op de Bornholmstraat. Gonnie Lemckert pleit voor een opvanghuis voor de drugsprostitutees. Haken en ogen zitten er vooral in een na-traject, wanneer je de vrouwen van de straat wilt houden. Simpeler is om te proberen de vrouwen tegemoet te komen in hun verslaving. Als ze medicatie krijgen, verdwijnt de noodzaak om zich te prostitueren. Wij hebben er moeite mee dat drugsverslaafde prostitutees zo diep moeten zinken om aan hun gerief te komen. Maar we hebben er geen moeite mee om heel ingewikkeld te doen over simpele oplossingen.

Mariska: .."De Bornholmstraat is makkelijk te vinden bij de Gamma, tegenover de Mercedesgarage. Er komen mannen in dikke dure auto's die vragen of het voor 15 euro kan. Als ik strontziek ben, doe ik het voor 10, 15 euro..."

voor meer foto's:

http://picasaweb.google.nl/noranorabey/ElfMinuten220210?authkey=Gv1sRgCOqHktLP8r2_twE#

2010-02-21T14:33:00.000-08:00

Vrijdag 19 februari 2010

Vandaag is de laatste repetitiedag in de Machinefabriek. Van 10.00u tot 13.00u kan er gerepeteerd worden. Daarna komt de techniek voor de verhuizing van alle decorstukken naar de schouwburg. Bepaalde scenes gaan er als een " italiaantje" doorheen. Sommige cue's worden herhaald om ze strakker te krijgen en omdat ze voor iedereen duidelijk moeten zijn. Wanneer en hoe draaien de hoerenkasten weg. Wanneer en hoe draaien de bartafels weg, zonder in de knoop te raken met de kabels van de gaslampen, waarvan er nu twee zijn onder elke tafel. Er is nog een week te gaan voor de premiere op zondag 28 febr. Vanaf maandag zijn de repetities in de stadsschouwburg. Het lijkt erop dat tot nu toe alles en iedereen redelijk relaxed deze laatste week ingaat.

Joke jaagt als hoerenmadame Nico drugshoer Klara van de vloer.

Danielle en Ola moeten nog uitvogelen hoe dat moet met het "schoenenpad" in het tweede deel van de voorstelling. Moeten de schoenen op een rij of moeten ze als voetstappen geplaatst. Tijdens de sm scene zal Danielle bovenop de tafels van de ene schoen naar de andere wankelen.

Het is allemaal theater.

Toch roept de sm scene herinneringen op aan de sm club in Zwolle.

Dat is dan weer de kunst van theater.

voor meer foto's: http://picasaweb.google.nl/noranorabey/ElfMinuten190210?authkey=Gv1sRgCOj1gJr2leTKqwE#

2010-02-21T14:28:00.000-08:00

Donderdag 18 februari 2010

Groningen kan er niet meer om heen.

De reclame voor Elf Minuten is overal.

Joke gaat zo vaak als ze kan in het peeskamertje zitten in de Openbare Bibliotheek in Groningen. Klanten zijn er genoeg. Anders worden ze wel verleid door Rory en Peter. Als ze binnen in het kamertje zijn, gaan de gordijnen dicht. Joke verwent ze dan met een luisterend oor en met een mooi gedicht.

Met een Coelho Lounge besteedt de Openbare Bibliotheek nog meer aandacht aan het werk van Paulo Coelho en aan de NNT bewerking van Elf Minuten. Ko van den Bosch is 's avonds in de bieb om te vertellen hoe hij dat gedaan heeft. Van het grote toneelgeweld van zijn Alex d' Electrique voorstellingen, waar nauwelijks of geen ontwikkeling was van de personages en waar alles vaak letterlijk naar beneden viel of zomaar opgeblazen werd, naar bewerkingen van de oude Grieken en van Shakespeare. Constante in de samenwerking van Ko met Ola is dat er altijd een aansluiting is met het hier en nu en dat Ko altijd een moment vindt om commentaar te geven op de maatschappij. Bij de bewerking van Medea van Euripides was er een parallel met moderne Medea's; vrouwen die hun kind doden. Toen uit onderzoek bleek dat de meeste vrouwen die dat doen niet handelen uit wraak maar uit moederliefde, werd duidelijk welke lijn de Medea van Ko en Ola zou volgen. Vorig jaar nam hij ook de Divina Comedia van Dante onder handen en nu dus Elf Minuten van Coelho. Van deze twee werken bestond nog geen theatertekst. Bij de Divina werd Dante's verhaal afgezet en gespiegeld aan het verhaal van een hedendaagse vluchteling uit een oorlogsgebied. Elf Minuten was anders, omdat het een moderne roman is over een modern thema als de verwerkelijking van zichzelf, waaraan bij de bewerking niet veel te sleutelen valt. Coelho heeft een filosofisch doel waarvoor hij de hoofdpersoon inzet. Hij laat Maria de prostituee van bovenaf naar zichzelf kijken en legt haar veel beschouwingen in de mond. De dramatische lijn ontbreekt. Voor het theater is dat lastig, zegt Ko. In het theater wil je iemand zien die voelt en niet overweg kan met conflicten. De Maria van Coelho vertoont geen grote emotionele uitbarstingen. Ko vond de oplossing in de herhaling van de gedachte van Coelho dat een mens altijd voor keuzes staat, zich afvraagt: wat moet ik doen en vervolgens ontdekt dat elke keuze je leven hoe dan ook verrijkt. "Wat moet ik doen" is daarom een wederkerende zin geworden. De herhaling van een cruciale tekst werkt als een beat in de voorstelling, geeft zwaarte aan bepaalde momenten en maakt uitgebreide psychologische beschrijvingen uit het boek compact. Ko gebruikt ook verschillende vormen van dialogen om Coelho theatraal te maken. Maria en Ralf spreken bijv. in pseudodialogen. Ze staan naast of tegenover elkaar en praten over de herinneringen die ze aan elkaar hebben. Dat sluit aan bij het idee van Ola om de beeldscenes in deze voorstelling los te koppelen van de tekstscenes. Het is dan ook heel spannend om te zien en te horen hoe de expliciete sexscenes van Coelho geneutraliseerd worden op het toneel. Eind goed, al goed bij Coelho. Maria en Ralf hebben een happy end. Bij Ko en Ola is dat ook zo, maar met de enscenering van drugshoer Mariska krijgen we wel mee dat Coelho een vertekend beeld geeft van de wereld om ons heen.

2010-02-21T14:26:00.000-08:00

Donderdag 18 februrari 2010

En dan is er opeens een andere openingsscene. Er is ooit over gesproken, toen er nog in de kerk gerepeteerd werd, en er is ooit mee geimproviseerd. En nu is het weer terug. Zomaar, naar het schijnt. Wordt het een blijvertje? Niks is zeker. Morgen kan het weer anders zijn. Maar vandaag knalt het begin erin met het lied "Altijd is Kortjakje ziek" gezongen door Esmee, Daniela en Maartje als drie bakvisjes. Bij "zondags niet.." spreiden ze hun benen, waardoor de asssociatie van misbruik en incest gauw gemaakt is. Het ontregelt meteen en het is een aloud gegeven dat een introductie de toon moet zetten en nieuwsgierig moet maken naar de rest. Kortjakje heeft het wel.

uit Wikipedia:

Kortjakje betekent 'wijd / open bloesje' en verwijst naar het uitdagende beroep van Kortjakje. 'Altijd ziek' is een metafoor voor iedere dag in bed: prostitutie. Zondags gaat Kortjakje schijnheilig naar de kerk met een met zilver beslagen bijbel, een verwijzing naar de profijtelijkheid van haar professie.

Ook de volgende scene in het begin is nog in ontwikkeling. Wel staat al vast dat Danielle haar "levenspad" zal bewandelen over glazen op lichtbakken over de volle breedte van de vloer. Ze moet haar evenwicht zoeken en op eigen commando dat evenwicht ook kunnen verliezen. Danielle moet nog oefenen en er moet ook nog ge-experimenteerd worden met het materiaal van de glazen. De meerderheid moet intakt blijven, maar zeker drie glazen moeten zo dun zijn dat ze kapot gaan als Daneille erop staat.

Dan is de vraag of "Sympathy" in het Tsjechisch gezongen wordt door Klara, direct na Kortjakje. Het effect is te klein. Een van de twee "darlings" zal er dus aan moeten gaan. Maar Sympathy is al zo genesteld in ieders systeem dat het ergens wel weer zal opduiken.

Malou zingt een Braziliaans lied. En gaat daarna vertellen waar ze als Maria vandaan komt. De meeste scenes gaan verder als een "italiaantje"; snel door de teksten heen, en af en toe stoppen om te kijken naar de looprichting en de positie waar iedereen staat. En nu de Frankensteintafels intussen een gaslamp hebben gekregen, is het belangrijk om het effect goed te krijgen en moeten de acteurs weten wanneer ze waar moeten staan om met dat felle onderlicht een spooky of romantische sfeer op te roepen.

Altijd is Kortjakje ziek

Midden in de week maar 's zondags niet

's Zondags gaat zij naar de kerk

Met een boek vol zilverwerk

Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week maar 's zondags niet

(uit Wikipedia, de vrije encyclopedie)

Altijd is Kortjakje ziek is een kinderliedje van een onbekende schrijver. Het gaat terug op een volksliedje uit het begin van de achttiende eeuw. De eerste versie werd uitgegeven aan het begin van de achttiende eeuw door Pieter Vos alias 'Kleine Jan', een liedjeszanger uit Amsterdam.
Er zijn verschillende theorieën over de betekenis van het liedje.

Kinderen zullen vaak denken dat Kortjakje schoolziek was.

Kortjakje kan ook over een braaf, bedlegerig vrouwtje gaan, dat zich zondag met veel moeite naar de kerk begeeft. Het boek vol zilverwerk is haar bijbeltje met zilveren beslag en sluiting.

Kortjakje komt in achttiende-eeuwse spotliedjes ook voor als Rachel Valderappus (betekenis: Rachel=Joodse vrouw; Valderappus=van laag allooi, schorriemorrie), die in Amsterdam de brugtoiletten moest beheren. Zij voert haar werk niet goed uit omdat zij vaak beschonken is. De kerk en het zilverwerk zijn latere toevoegsels.

voor meer foto's: http://picasaweb.google.nl/noranorabey/ElfMinuten180210?authkey=Gv1sRgCNvI1diQnYOXgAE#

2010-02-21T14:25:00.000-08:00

Vrijdag 12 februari 2010

Voor het eerst zie ik een doorloop. In 2 uur en 10 minuten is het verhaal van Maria en Ralf verteld. Dat moet straks minder. Bij aanvang wordt de toon gezet door "Sympathy". Het is nog onduidelijk of het lied op deze plek zal blijven. Zeker is wel dat het ergens in de voorstelling gezongen zal worden. Maar nu dus in het begin, gelijk wanneer Danielle haar evenwicht zoekt over haar "levenspad" van omgekeerde wijnglazen en Maria met "Er was eens..." haar sprookje begint te vertellen. Het beeld is indrukwekkend en spectaculair. Mooi is het als Maria voor het eerst in het bordeel staat en ingesloten raakt door de Frankensteintafels. Mooi is het als de hoerenkasten naar voren worden gereden, mooi is het rood-oranjelicht van de tlbuizen, mooi is als Danielle ergens verderop in het verhaal haar levensweg vervolgt en van schoen naar schoen wankelt om bij het eindpunt onthaald te worden op een aria van Daniela. Mooi is wanneer Malou en Peter als Maria en Ralf vertellen over hun ultieme gevoelens voor elkaar waarbij de beruchte elf minuten een eeuwigheid worden. Helemaal mooi is de zekerheid dat de beeldscenes en tekstscenes in evenwicht gaan komen en elkaar zullen versterken. Nu, bij de doorloop, is dat nog niet over de hele linie het geval. Als het stuk morgen opgevoerd zou worden, zou er nog niet genoeg spanning zijn in de boog van de verhaallijnen die Ola heeft uitgezet. Belangrijk is de overeenstemming dat de basis goed zit en dat er nog genoeg tijd en ruimte is om meer scherpte aan te brengen en het ritme van het verhaal verrassender en strakker te krijgen.

Voordat Maria afscheid neemt van de prostitutie praat ze met Mariska de drugshoer. Aan het eind komen hun verhaallijnen samen. De een kon de ander zijn en andersom. Maria vraagt aan Mariska hoe het is op de tippelzone. Mariska zegt dat ze moet roken om het werk te kunnen doen. "You smoke to be able to do your work, and you work to be able to smoke." Ola heeft bewust gekozen voor de parallel tussen Maria en Mariska. Het thema van de mensenhandel is daardoor op de achtergrond geraakt. Ola: "Drugsprosititutie kun je in tegenstelling tot mensenhandel direct aanpakken. Als hulpverleners meer geld krijgen om verslaafde vrouwen in de prostitutie te helpen, is de drugsprostitutie in Groningen morgen opgelost."

SYMPATHY

Now when you climb into your bed tonight

And when you lock and bolt the door

Just think about out in the cold and dark

'Cause there's not enough love to go 'round

And sympathy is what we need my friends

And sympathy is what we need

And sympathy is what we need my friends

'Cause there's not enough love to go 'round

No there's not enough love to go 'round

Now half the world hates the other half

And half the world has all the food

And half the world lies down and quietly starves

'Cause there's not enough love to go 'round

And sympathy is what we need my friends

And sympathy is what we need

And sympathy is what we need my friends

'Cause there's not enough love to go 'round

No there's not enough love to go 'round

And sympathy is what we need my friends

And sympathy is what we need

And sympathy is what we need my friends

'Cause there's not enough love to go 'round

No there's not enough love to go 'round

voor meer foto's: http://picasaweb.google.nl/noranorabey/ElfMinuten120210?authkey=Gv1sRgCIOx-qXm8fnj9gE#

2010-02-07T05:51:00.000-08:00

Vrijdag 4 februari 2010

Het script is uitgedund. Geknipt en geplakt. Versie 15 beslaat 54 bladzijden, 29 minder dan de vorige. Ko luistert naar het resultaat en belijkt de enscenering. Hij heeft grote en kleine lappen tekst een andere plek gegeven of helemaal eruit gegooid. Het komt het ritme van het verhaal ten goede en inhoudelijk is het ook sterker geworden. Andre voelt zich weer iets beter, goed genoeg om met Johanna de kostuums door te nemen en Peter te coachen in het schilderwerk op de etalageruiten dat bij elke voorstelling een "live performance" wordt.

Andre kijkt ook naar de schikking van de Frankensteintafels als bar. Vier tafels, in de vorm van een hoefijzer of van een carre? Of drie tafels om de conversatie van Rory en van de hoeren onderling intiemer te maken? In een van deze settings moet het stuk beginnen met de proloog van Maria, Nico en Rory. Terwijl Maria zichzelf introduceert als naamgenoot van de heilige maagd Maria die onbevlekt ontvangen heeft, komen de hoeren 1 voor 1 op alsof ze op een catwalk lopen. Het ziet er flashy uit, maar de modeshow is toch een vreemd element. Een andere optie is dat de vrouwen in hun eigen dagelijkse kleren bij de bar hangen en elkaar een verhaal vertellen. De beginscene moet de uitstraling hebben van een collectieve vertelling, waarin het publiek zich ook kan herkennen. Spontaan. Pretentieloos. Maria komt binnen als "de nieuwe" met een zonnebril op en het zand van het Braziliaanse strand nog tussen de tenen. Als Ola denkt dat dit het is wat ze wil, roept ze "bloedmooi", waarmee de optie van de catwalk direct opzij gaat. Het is bijna magisch realisme als de acteurs zich op het toneel omkleden en zo hun rol als acteur in hun eigen dagelijkse kleren verwisselen voor hun rol als prostituee in de kleding die bij dat vak hoort. In het echte leven gaan de hoeren voor hun werk ook rol in, rol uit.

Terwijl Maria vertelt hoe zij met instemming van haar moeder naar Europa vertrok om 500 euro per week te verdienen als ze de samba zou dansen, nemen de andere vrouwen 1 voor 1 hun positie in achter de bar van Club Copacabana. Als de beginscene een paar keer is gerepeteerd, blijft de vraag hangen waar de grens is tussen theater en werkelijkheid. Want hoe ver kun je bijv. als bordeelhoudster gaan in je reactie als drugshoer Mariska het publiek inloopt nadat ze eerder ook op straat voor de ingang van de schouwburg heeft gesjacherd om geld.

citaat van Ana, alter ego van Maria:

"Ik heb me elke verliefdheid ontzegd vanwege het werk dat ik doe. Ik heb de bijzondere uitstraling van iedereen. Hoe wordt een huis licht? Door de ramen open te zetten. Hoe wordt een mens licht? Door de liefde toe te laten"

meer foto's:
http://picasaweb.google.nl/noranorabey/ElfMinuten040210?authkey=Gv1sRgCKe3xp6C0NzYjwE#

2010-01-31T14:33:00.001-08:00

Vrijdag 29 januari 2010

"Verwacht niet te veel vandaag" zegt Ola. "Van de week hebben we al twee keer een doorloop gehad." Onder leiding van Joke en Danielle wordt er toch flink geoefend op de scene in de club, als de prostitutees zich om de beurt voorstellen, een drankje drinken en naar de afwerkplek gaan. "Attentie, de heren zijn gearriveerd", zegt Joke als Nico de uitbaatster. Daarmee begint een ritueel dat een ritme krijgt van verveling, verleidelijk lachen en draaien met de heupen tot het afgeven aan Joke van het verdiende geld. De bewegingen herhalen zich steeds, in hetzelfde ritme, zonder dat ze altijd synchroon lopen. Ola zegt dat ze hier uren naar kan kijken. Zeker als Malou verdwaasd als Maria het bordeel inkomt en alle bewegingen slowmotion worden, ook de spraak van Maria zelf. Ola ziet al voor zich hoe het ritueel parallel gaat lopen met de vertelling en de juiste muziekkeus van Robert.

OOG TV, de lokale zender van Groningen, komt op bezoek voor een reportage van Beno Hofman. Ola arrangeert de scene waarin Rory als standup-comedian uit zijn dak gaat en Maartje als Ana haar larmoyante verhaal vertelt.

Na de middagpauze wordt er niet meer gerepeteerd. Joke improviseert met het stukje uit Coelho's boek waarin de bibliothecaresse en Maria praten over sex. Joke: " Je wilt weten waar de G-spot zit? Met je vinger ga je een trappetje op en dan links af. En als je je clitoris wilt stimuleren doe je net alsof je een klok in handen hebt". Joke pakt een glas om te demonstreren dat je met je vingers een denkbeeldige tour moet maken van de wijzer 11 naar de wijzer 1 en terug. Ja, net zoals een ruitenwisser.

Het bezoek van gisteren aan de sexclub brengt Ola tot het besluit dat er nu genoeg materiaal is uit de werkelijkheid. Bovendien is die soms zo mistroostig dat je er alleen maar om kunt huilen. De macht moet terug naar de verbeeldingskracht en het voorstellingsvermogen. Vanaf nu wordt er weer gewoon theater gemaakt. En omdat Johanna, die de kostuums bedenkt, er vandaag bij is, kan iedereen op rij gaan staan in zijn of haar kostuum dat al klaar is. Het idee van doorzichtige japonnen is prachtig zeker als de vrouwen de juiste kleur aandoen. Het licht van de bouwlampen doet de rest.

Uit het dagboek van Maria:

Mijn hele leven heb ik de liefde begrepen als een vorm van slavernij waar de slaaf mee instemt. Een verkeerde opvatting: waar liefde is kan alleen maar vrijheid zijn. Wie zich helemaal overgeeft, wie zich vrij voelt, heeft het diepste lief. En wie het diepste lief heeft, voelt zich vrij.

Voor meer foto's, zie:
http://picasaweb.google.nl/noranorabey/ElfMinuten290110?authkey=Gv1sRgCLb2oJa-qs3K6wE#
en
http://picasaweb.google.nl/noranorabey/ElfMinuten290110CloseUpS?authkey=Gv1sRgCMvD1rCg5eivpAE#

2010-01-31T14:33:00.000-08:00

Donderdag 28 januari 2010

Ria, Ola en ik gaan met twee politiemannen van de vreemdelingenrecherche op stap. Ze heten allebei Jan, zitten in het mensenhandel bestrijdingsteam van de regiopolitie van Groningen. Regelmatig controleren ze de raamprostitutie en de sexclubs, waaronder ook de massagesalons. Ze proberen vrouwenhandel te onderscheppen en aan te pakken. Ze hebben goed contact met de uitbaters en met de vrouwen en genieten voor zover mogelijk ook hun vertrouwen. Voor het eerste bezoek rijden we zo'n 40 km uit Groningenstad tot we, voor mijn idee, midden op het platteland uitstappen bij de Massagerie, een luxe villa met een "praktijk voor psychisch en fysiek welzijn". In een ruime huiskamer setting, met grote eettafel en lekkere zit- en ligbanken ontmoeten we 6 vrouwen van 21 tot 42 jaar. Ze zijn van te voren ingelicht over ons bezoek en zijn er echt voor gaan zitten om met ons te praten. We hebben geluk want er zijn geen klanten. Als dat wel zo is, worden ze wel opgepiept om naar de bar te komen. Het ritueel daar is bijna altijd hetzelfde. De klant betaalt de huur van de kamer en kiest een van de vrouwen, met wie hij apart bespreekt hoe lang ze wat zullen doen en tegen welk tarief. Dat kan varieren van een body-to-body massage en een aqua-massage tot een verwennerij in een luxe behandeling met een whirlpool en of sauna erbij. De kamers zien er allemaal keurig uit. De vrouwen vertellen dat ze het hier goed hebben. Iedereen heeft wel een "rugzakje" zeggen ze, om aan te geven dat ze allemaal wel een reden hadden om dit werk te gaan doen, maar ze zijn nergens toe gedwongen. Ik geloof ze allemaal op hun lange blonde of zwarte haren en hun uitdagende kleding. De een zegt dat ze het blijft doen zolang ze het leuk vindt. De ander zegt dat ze haar financiele problemen moet oplossen en daarna verder ziet.

De tweede plek waar de Jannen ons brengen, ziet er minder florissant uit. Het is een sexclub, dieper het platteland in. Er ligt verse sneeuw op de lege parkeerplek. In het huis zijn de uitbaatster en twee buitenlandse vrouwen. Geen klanten. De bar is leeg. Het licht gedempt. Troosteloos. De twee vrouwen uit Nigeria en Tsjechie zijn niet echt spraakzaam. De Nigeriaanse zegt dat ze dit werk vreselijk vindt. Maar kan of wil niet vertellen waarom. Wel dat ze uit Amsterdam komt, dat ze beter in zo'n club kan zitten dan een idioot van de straat oppikken en dat ze het geld nodig heeft. Beide vrouwen stralen droefenis uit. We worden er moe en treurig van.

2010-01-31T14:32:00.000-08:00

Zondag 24 januari 2010

Ria, Danielle, Klara en ik bezoeken een sm club in Zwolle. De leden komen hier 1x per maand bijeen om met elkaar te spelen. We zijn hartelijk welkom en worden direct op ons gemak gesteld. De club gaat om 3 uur open, daarna mag ik geen foto's meer maken.

In het voorste deel van de club zijn de bar, zitjes en sta-tafels. Bij de ingang is ook een biljarttafel die later dienst doet als knutseleiland, waar de gasten zich verdringen om fournituren, ringetjes, knopen, veters en alllerlei andere attributen waarmee ze kleding, boeien en speeltjes kunnen maken en optuigen. De club loopt gauw vol. Tegen 4 uur zijn er al zo'n 60 mensen. Op een enkeling na allemaal in het zwart gekleed. Sommige vrouwen in korte rokjes en bustieres, sommige mannen in hemden en broeken of rokken van suede of leer. De outfits zijn vaak afgewerkt met koperen of metalen knopen en met vetersluitingen. SM is een "way of living" horen we en zulke bijeenkomsten van gelijkstemden en vrienden onder elkaar zijn een feest.We mogen zo nieuwsgierig zijn als we maar willen. We krijgen op alle vragen antwoord en als er even geen vragen zijn omdat we ogen tekort komen, geven Bob, Geert en anderen ons een stoomcursus. SM is een gevoel, een passie, een leuk spel dat met liefde wordt bedreven en natuurlijk met sex te maken heeft maar in deze club in elk geval niet eindigt in een nummertje. SM is een geaardheid, te vergelijken met homosexualiteit. We leren dat bdsm staat voor bondage, discipline, sadisme en masochisme. De d en de s staan ook voor dominance-submission of kortweg dom en sub. Want bovenal is sm een machtsspel waarbij de een zich vrijwillig overgeeft aan de ander en die ander in vol vertrouwen op zoek gaat naar pijngrenzen die lust opwekken, bij de dom en bij de sub. Toch moeten we geloven dat het allemaal tussen de oren zit. Dat valt niet mee als we mogen zien hoe en waarmee de spelletjes gespeeld worden. Het ware sm-feest speelt zich af in een aparte ruimte achter de bar waar een stuk of 6 toestellen staan. Toeschouwers blijven in een smalle strook aan de voorkant die is afgezet met rood-wit verkeerslint. Ik krijg plaatsvervangend pijn bij het horen van kermende geluiden en bij het zien van blote billen die roder en roder worden van een zweep of een rietje of de klappen met de vlakke hand. De subs, vaak geblinddoekt, hangen weerloos aan ringen en haken. Een dom wikkelt haar sub van top tot teen in touwen totdat hij helemaal ingepakt is en na een aantal zweepslagen een erectie krijgt. Een andere ingepakte en opgehangen sub slingert in de lucht, wordt bewerkt met een radeerwieltje, krijgt knijpers om zijn tepels en glundert als zijn dom aangestoken kerstboomsterretjes heel dichtbij zijn lijf houdt. Meester Geert geeft uitleg over de vele verschillende soorten zwepen. Hij laat ze zien en wrijft liefdevol over het fluweel of het leer. Dat doet hij ook met de bullwhip, een echte stierenzweep uit India die levensgevaarlijk is als je niet weet hoe je die moet gebruiken. De kunst ligt in de beweging van de pols en de berekening van de lengte van de zweep.

Nog meer kunst is te zien in de Japanse bondagepatronen. Een vrouw draagt om haar hals een metalen schakelketting met een echt slot eraan. De sleutel is bij haar dom. Die omwikkelt haar naakte lijf met zwart touw tot ze eruit ziet als een schildpad. Aan de bovenkant van haar rug maakt hij een handvat, zodat hij haar kan optillen wanneer hij wil. Ze flaneert trots naar de bar en terug. Mentaal genot heet dat. Geen idee hoe Ola dat voor elkaar gaat krijgen in de sm-scene in Elf Minuten.

2010-01-22T16:28:00.000-08:00

Vrijdag 22 januari 2010

De repetities zijn sinds deze week in de Machinefabriek aan de Bloemstraat. Wat er af is van het decor staat er al, waardoor er nu meer zicht is op de ruimte waarin Elf Minuten zich zal afspelen. Het beweegbare plafond van gekleurde tl-buizen is bijna af. De verrijdbare etalagekasten ook. Kiek en Joshua van de techniek hebben het licht al uitgeprobeerd in de schouwburg. "Het golft goed", zeggen ze. Andre, die het allemaal bedacht heeft en nu nog ziek is, was toch even naar de schouwburg gekomen. Als de tl-buizen een medicijn waren, hadden ze hem direct genezen. Zo blij was hij toen hij zag dat het werkte.

Er staan twee emmers met kunstsneeuw in de repetitieruimte. In de ene emmer zit sneeuw van plastic, in de andere emmer sneeuw van papier. Wat zal het worden? Plastic sneeuw heeft het effect van Anton Pieck. Papiertjes sneeuw ziet er minder zoet uit, zeker wanneer het van grote hoogte naar beneden dwarrelt.

Versie 12 is nog steeds versie 12, maar sommige scenes, zoals die in het begin, zijn omgewisseld.

Repetities:

Scene wanneer Maria en Ralf de grens van pijn en genot verkennen, de anderen in extase raken en Maria en Ralf tenslotte alleen achterblijven. Het wordt een cruciale scene.

Scene wanneer Mariska haar verhaal vertelt over drugs en goedkope sex, over een klant die zijn boksbeugel in haar gezicht duwt omdat ze het nooit zonder een condoom wil doen.

Liedjes en bijhorende choreografie. Voor de beginscene is de keus: "Sympathy is what you need my friend"

of " Heaven, I'm in heaven".

Het vlees is triest na de fellatie.

Na stand negenenzestig is het vlees triest.

Is het genot niet meer dan zand? Komt niets meer

na die duizeling? Slechts wachten op

een volgend spasme, een volgend genot,

zo diep in ogenschijn, maar oppervlakkig

in de elektriciteit van de minuut?

In je herinnering vergaat reeds het orgasme

en slijm

stroomt langzaam uit je leven weg.

Carlos Drummond de Andrade

2010-01-17T16:47:00.000-08:00

Vrijdag 15 januari 2010

Alexandra is jarig.

Er is taart en er zijn cadeautjes in Coelhostijl

We zijn toe aan Versie 12. 83 bladzijden. De repetitie concentreert zich op de waargebeurde verhalen van Saba en Mariska die via vrouwenhandel in de prostitutie terecht zijn gekomen. Hun verhalen worden doorsneden met op- en aanmerkingen, al dan niet vrijblijvend, van standup-comedian Rory. Tijdens of tussen de scenes in zingt Maartje een opera-aria en "cheek tot cheek". Ze kan de bloedstollende tonen van de opera laten schuren tegen de frivoliteit van Ginger Rogers om in tranen te eindigen. Malou doet de scene waarin Maria twijfelt of ze de prostitutie ingaat. "Wat moet ik doen? Wat moet ik doen?" Het ongeregisseerde antwoord komt van Joke. Als bordeelhouder annex hoerenmadame herhaalt ze een paar algemene tips: "Kreun op het moment dat hij klaarkomt" en "Wordt niet verliefd".

Ik heet Saba. Ik ben 32 jaar oud

Heaven...I'm in heaven

And my heart beats so that I can hardly speak.

And I seem to find the happiness I seek,

When we're out together dancing cheek to cheek.

Verleidingskunst staat voor concurrentie staat voor vechten. Rory, naast Peter de enige man in Elf Minuten, proeft vandaag voor het eerst wat het is om klant te zijn in de hoerenkast.

Joke zoekt nog naar een manier om de dubbelrol van Nico de hoerenmadame en Annie de prostituee aannemelijk te maken. Ze komt heel dichtbij als ze haar zakelijke outfit uitdoet, zich door de meisjes laat helpen om de huiskleren van Annie aan te doen en ondertussen nonchalant vertelt hoe ze in het vak terecht is gekomen.

Denken over prostitutie. Dat doen we aan het eind van de middag met drie vrouwen die vroeger werkten in een massagesalon. Voor de onnozelen onder ons: dat is een verkapt bordeel alwaar de klanten normaliter niet met de vrouwen naar bed gaan, maar zich wel via bijv. toplessmassage of body to bodymassage of aquamassage tot een hoogtepunt laten brengen. C. had aanvankelijk een romantisch beeld van de prostititutie en ze was nieuwsgierig genoeg om het allemaal zelf te gaan ondervinden. In de massagesalon leerde ze M. en D. kennen met wie ze nog bevriend is. Onder elkaar kunnen ze praten, lachen en huilen om hun herinneringen. Met anderen praten ze er nooit over. Het is bijzonder dat ze dat nu wel met ons willen doen. Ze zijn gezwicht voor de gedachte dat mensen die naar Elf Minuten komen kijken na afloop misschien anders gaan denken over prosititutie. Bijvoorbeeld dat het waar is wat Karina Schaapman beweert dat hoerenlopen niet normaal is en dat prostituees zelden of nooit vrijwillig in het vak zitten. C.M. en D. weten waar ze over praten. Alle drie waren ze al in meer of mindere mate psychisch beschadigd toen ze naar de massagesalon gingen. Het beeld dat ze van mannen hadden is er slechter op geworden. Een paar uitspraken: "Mannen zijn uit op macht". " Het zijn allemaal viespeuken". " Prostitutie is een misdaad". "Prostituees worden constant verkracht". "Een happy hooker bestaat niet". Prostitutie is in Nederland gelegaliseerd, maar M. zou het liefst zien dat het verboden wordt. In een beschaafde wereld leren we dat onze driften en impulsen onder controle moeten houden. Waarom tolereren we het dan dat een man zich gaat uitleven bij de hoeren als hij geil is?

Alle drie vrouwen konden na 3 tot 5 jaar stoppen met hun sexwerk. De een werd letterlijk misselijk van een piemel en een anus en de ander kon niet meer tegen alle opmerkingen over tieten en kontjes. "Oninteressant gelul". Het stoppen is voor de een moeilijker dan voor de ander, omdat je denkt dat je het vele geld dat je verdient niet meer kan missen. Bij deze vrouwen speelde vooral dat ze zichzelf weer bij elkaar konden rapen. Het werk in de massagesalon heeft hen getekend. "Mijn sexualiteit is heel erg veranderd, ik kan mijzelf niet zo goed overgeven", zegt C. Ze heeft nu wel een extra antenne gekregen waarmee ze "foute mannen" goed kan inschatten.

2010-01-10T14:35:00.000-08:00

Vrijdag 8 januari 2010

Klara was jarig gisteren en trakteert vandaag op een appeltaartje.

Versie 11. 74 bladzijden De vorige versies zijn aangevuld met een voorproloog en extra teksten voor Saba en Ana. Nieuw zijn ook de politieberichten bijv. over een man die in acht jaar twee miljoen euro verdiend heeft aan een vrouw die hij liet prostitueren.

Op de speelvloer in de Noorderkerk liggen in een patroon verspreid over de vloer veel paren schoenen met pump- en naaldhakken. Klara, Danielle, Isabel, Esmee en Maartje spelen de hoer. Standup Comedian Rory, de enige man achter de Frankensteintafels, is verteller en commentator. Ze improviseren met een choreografie: gelijktijdig alle handen op tafel, het hoofd bewegen van links naar rechts, hand onder de kin, 1 keer tokkelen met de rechterhand, elkaar iets toefluisteren, omdraaien en terug. Het ziet er uitdagend uit. Als de middelste hoer op de tafel kruipt, langzaam naar voren kronkelt en heupwiegend wegloopt is de verleiding compleet. Een regisseur is niet meer nodig, zegt Ola als ze na een uur binnenkomt en ziet wat er allemaal geimproviseerd is in haar afwezigheid. Dat is maar schijn natuurlijk. Er is in de afgelopen dagen wel verdomd goed gewerkt en er ligt mooi materiaal dat met de improvisaties is verkregen.

Zonder blinddoek toch blind zijn. Dat gebeurt in de blinddoekscene wanneer Maria en Ralf elkaar met de ogen dicht betasten om de overgave completer en intenser te maken. En als de sensualiteit naar zijn hoogtepunt gaat, zuchten en kreunen de andere hoeren mee, omdat zij meer dan wie ook weten dat liefde en sex gescheiden werelden zijn. Als ze het goed doen, zullen ze het publiek geil maken. dan wordt de hele zaal een groot bordeel. " Prostivatsjek" lispelt de Tsjechische Klara in haar eigen taal als de clitoris ter sprake komt.

Repetitie van de SM scene. Peter laat zich als Ralf slaan door de vrouwen. Hij heeft kruisjes op zijn lichaam gemaakt waar ze zich mogen uitleven met de naaldhakken van hun schoenen of met zweepjes en plankjes.

De eindscene krijgt vorm. Klara de drugshoer blijft alleen achter met haar mondharmonium.

Voor meer foto's zie: http://picasaweb.google.nl/noranorabey/ElfMinuten080110?authkey=Gv1sRgCPTjypylhMzTmQE#

2010-01-05T05:48:00.000-08:00

Maandag 4 januari 2010

Iedereen die meedoet aan Elf Minuten zit aan tafel in de Machinefabriek, voor de eerste lezing van versie 9 van de theaterbewerking van Coelho's boek door Ko van den Bosch. De vorige 8 versies hebben de meesten van ons nooit gezien. Ko heeft de grote lijn van het verhaal van Maria uit het boek bewerkt, soms letterlijk overgenomen, soms dichterlijk verdicht. De dagboekaantekeningen van Maria hebben plaats gemaakt voor de echte verhalen uit de dagelijkse realiteit van prostitutie en vrouwenhandel die Paulo Coelho niet heeft opgenomen in zijn boek. Ko heeft Coelho zeker niet tekort gedaan. Ko heeft zichzelf alleen maar weer overtroffen. De gedachte dat deze theaterprimeur van Elf Minuten nu al alles heeft om niet meer stuk te gaan, is indrukwekkend. Kippenvel en tranen zijn er nu al als Daniela schijnbaar achteloos het Ave Maria zingt bij de scene wanneer Maria en Ralph echt voor elkaar gaan. Hoe moet dat straks dan?

Na de lezing laat Ola op haar computer stukjes zien uit voorstellingen van vermaarde danschoreografe Pina Bausch. Het gaat Ola vooral om de verstilling in de beelden. Bij haar overlijden in 2009 schreef Het Parool dat Pina Bausch beroemd was om haar repetitieproces. Ze vroeg haar dansers naar persoonlijke herinneringen, om het resultaat in de voorstelling te gebruiken. Ze liet ze bijv. antwoorden op de vraag: "Waar doet het woord Maria je aan denken?" of " Vertel in je moedertaal over je eerste liefde."

Elf Minuten krijgt ook een " buiten", net als bij Medea en Divina Comedia, toen parallel aan de voorstellingen binnen in de schouwburg, buiten op de Grote Markt werd opgetreden. Nu zal er tijdens de voorstelling een tractor met aanhang staan op de Vismarkt om daar ook een kleine Elf Minuten te doen. Het NNT bouwt zo aan een kleine traditie om in de woorden van Ola het theater onder de mensen te brengen, om het te ontheiligen, om het te ontdoen van saaiheid. Op deze eerste werkdag in 2010 zei Ola ook dat theater in haar ogen vooral onvoorspelbaar moet zijn en steeds op zoek moet naar dat wat de dag van morgen anders maakt dan de dag van vandaag en gisteren.

Andre Joosten heeft het decor gemaakt. Hij is vandaag ziek. Daarom vertelt Roel, die er ook alles van weet, over de rijdende etalages, waarvan een prototype achter de tafel staat. In totaal worden het er 6 van 2 meter breed. De etalageruiten zullen tijdens de voorstelling beschilderd worden door Ralf, de man die bij de eerste ontmoeting tegen Maria zegt: "Wacht even. Je hebt licht. Laat me een schets maken". Een mooie binnenkomer vond Peter, die Ralf speelt. Er komen ook Frankensteintafels, onderhand een handelsmerk van Andre. Verder vroeg Ola aan Andre om de verbeelding van het vrouwelijk orgasme. Dit is wat ze kreeg: een golvend plafond van tl buizen in allerlei kleuren die aan en uit kunnen. Om de kou er toch een beetje in te houden zal het flink gaan sneeuwen. Onbekend is nog of de vlokken van papier of van plastic zullen zijn.

Johanna heeft de costuums bedacht. Het zijn kleren geworden die iedereen op toneel kan dragen, tegelijk tegemoet komen aan alle cliches als je aan hoeren denkt maar ook weer niet. Malou die Maria speelt krijgt bijv. een modieus gebreid wollen vest over haar naakte borsten. Joke die de hoerenmadame speelt krijgt een zakelijke outfit. En verder hangt de hele kledingvoorraad van het NNT aan twee rekken op het toneel.

Meer foto's zijn te zien op http://picasaweb.google.nl/noranorabey/elfminutennnt